کاهش تداوم مصرف داروی آلندرونیت در شکل قرصی، یکی از عوامل محدودکننده در دستیابی به نتایج مطلوب درمانی پوکی استخوان در بلندمدت محسوب میشود.

در دو مطالعه کوهورت مجزا، شامل یک مطالعهٔ گذشتهنگر با ۲۴۵ بیمار و یک مطالعهٔ آیندهنگر با ۱۱۸ بیمار مبتلا به پوکی استخوان، تأثیر شکل دارویی آلندرونیت بر میزان تداوم مصرف مورد ارزیابی قرار گرفت. بیماران در مطالعه گذشتهنگر، آلندرونیت را به صورت قرص و در مطالعهٔ آیندهنگر، به شکل محلول خوراکی دریافت کردند. کلیه بیماران طی دورهٔ ۱۲ ماهه پیگیری شدند.
یافتهها نشان داد تداوم مصرف دارو در گروه دریافتکننده آلندرونیت محلول خوراکی ۹۲ درصد بود، در حالی که این میزان در گروه مصرفکنندهٔ فرم قرصی به ۶۵ درصد کاهش یافت.

نتایج این پژوهش حاکی از آن است که تجویز فرم محلول خوراکی آلندرونیت، با توجه به نقش حیاتی تداوم مصرف در اثربخشی درمان پوکی استخوان، نسبت به فرم قرصی دارو مزیت بالینی چشمگیری دارد و میتواند راهکار مؤثرتری در بهبود پایبندی بیماران به درمان بلندمدت باشد.